“Macie przecież torby, buty ze skóry”

- to częsty argument, którym atakuje się wegetarian, może dziwny cokolwiek, bo zazwyczaj ci z długim stażem, ortodoksyjni, nie używają skórzanych rzeczy, a już na pewno futer, albo zaniechają używania ich w bliższym, czy dalszym czasie. Nie tylko nie jedzą mięsa, ale w ogóle produktów zwierzęcych, takich  jak smalec, nie jedzą też ryb [niektórzy ludzie ryb za mięso nie uważają hehe - zwykłych niejadaczy mięsa nazywamy jaroszami przecież]
Oprócz tego, że zauważają cierpienia zwierząt, których nazywają braćmi, starają się też bronić podstawowych praw zwierząt, tak, podstawowych, bo ludzie od wieków ubrdali sobie, że są panami ich życia, zabrali je z ich środowiska naturalnego, zabrali wolność i trzymają niczym w obozach śmierci w warunkach często tragicznych, gdzie po krótkim, ubogim we wrażenia życiu, umrzeć im przyjdzie z rąk człowieka - każdy zainteresowany widział filmiki na YT. Nie chcę się mądrzyć, czy wywyższać, z powodu chęci niejedzenia zwierząt, to głupie, nie o to chodzi, że chcę innym pokazać, że są nie dość dobrzy, wrażliwi, nie... Ale myślę, że człowiek nie ma prawa na tak ogromną skalę hodować zwierząt [kasa kasa kasa] zmieniać ich środowisko, zniewolić, zabijać
Wielu ludzi w dzisiejszych czasach, gdzie o informację jest łatwo, o tym wie, o tej machnie śmierci i uważa to złe, ale myśli, że bez zabijania innych, czyli zwierząt nie ma życia, bo to podstawa jedzenia, myślą, że bez spożywania mięsa zginą [a jest dokładnie na odwrót]. Poza tym mówią, że Bóg nam dał to prawo, żeby czynić ziemię poddaną: Księga Rodzaju (1:26):

“A wreszcie rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!”

Nie wiem, jak inni, bo trochę dziwna może jestem, ale ja od dziecka uważałam zabijanie i zjadanie zwierząt za niezrozumiałą głupotę, którą na siłę wpajali mi dorośli, rodzice. Pamiętam, jak dziś - mając ze 4 lata godzinami [naprawdę] jadłam kawałek kiełbasy, plując sobie na podłogę, a po przyłapaniu, w kieszeń i za okno i tak było niemal zawsze - posiłki jadłam godzinami, oszukując w rezultacie, bo inaczej nie wyszłabym na dwór...
Rodziców jednak nie obchodziło, co ja myślę, czy czuję i jedzenie bardzo często, mimo trudności z kasą bywało mięsne, tłuste, tak że nieraz i nie dwa biegłam do łazienki by to zwrócić... Nienawidziłam tego: smalczyków, tłuszczu, obgryzania kostek, jedzenia kaszanki, kurzego mięsa, parówek, dlatego może zawsze bardzo mało jadłam, tyle, co nic.

Dopiero w dorosłym życiu, czytając o wegetarianach, o zdrowym odżywianiu postanowiłam nie jeść mięcha, ryb.
Razem z koleżanką rzuciłyśmy tradycyjne żarcie, wspierałyśmy się nawzajem -  ona wytrwała do dnia dzisiejszego.
Zaprenumerowałam wtedy "Wegetariański Świat", w którym znalazłam wszelką pomoc w sprawie żywienia, zasady łączenia pokarmów, przepisy, no wszystko to, czego nie wiedziałam. Były to wspaniale dla mnie czasy, Czułam się świetnie, rodzina zadowolona z jedzonka, które gotowałam, choć nie mam szczególnych zdolności, wręcz przeciwnie, ale takie jedzenie naprawdę robiłam z sercem i w sumie było pyszne i niebrzydko się prezentowało. Podstawą było ziarno soi, ciecierzycy, soczewica, pełnoziarnisty ryż, kukurydza, kasza gryczana, jęczmienna, owsiana, produkty z soi: kotlety różnego rodzaju, pasty do chleba, serki tofu, duże ilości warzyw i owoców.
D. czasem coś sobie mięsnego przyrządzał, kiedy miał ochotę, nie narzekał, nie, a dzieciaki jadły zazwyczaj wegetariańsko.
Sielanka.
Któregoś dnia, miałam zastąpić koleżankę z pracy na inwentaryzacji i ta zaprosiła mnie przed pracą do siebie, nie wiedziała, że nie jem mięsa i zaserwowała głównie takie dania... Po wielu namowach, skusiłam się, niestety. I potem, ku niezrozumiałej radości mej najbliższej rodziny [jakbym z zaświatów wróciła ] zaczęłam jeść zwierzynę... Po pięciu latach niejedzenia.

I nie było obiecanych [no, może było - na początku] łososi, polędwiczek, schabów i cudów-niewidów, a normalne, zwykłe polskie żarcie.
Żałuję tego kroku bardzo, bo gorzej się czuję, wiecznie głodna, a jedzenie nie jest już odżywianiem ciała, a jedzeniem, co popadnie, nigdy mięsnych dań nie umiałam dobrze zrobić, tylko proste potrawy, tu raczej mąż mój wiedzie prym, gotuje artystycznie...
A dlaczego nie próbowałam jeszcze z wegetarianizmem? Zabrakło wsparcia dobrej propagandy, jaką dawała mi lektura "Wegetariańskiego Świata".

Zarzuciłam jej czytanie po cyklu artykułów o odżywianiu światłem...

Przyznam jednak, że marzy mi się powrót do wegetarianizmu. Spróbuję jeszcze raz.
Jest takie powiedzenie:

“Jesteś tym, co jesz.”

No tak, pewnie kanibale robili to, co robili, zgodnie z tym przesłaniem...  
Jednak wolę odżywiać się roślinami, niż zwierzętami, które uważam może nie za przyjaciół, ale za wrażliwe istoty, które chcą żyć, jak każdy, które nie żyją dla mej przyjemności. Nie chcę pokazywać dzieciom: O, popatrz, to kurka, to królik, to cielaczek itp. a potem powiedzieć, że to, co mają na talerzu, to ich ukochany króliczek Kazio, czy kurka Kamilka... Dzieci chłoną to, co rodzice mówią im w dzieciństwie, ale zgadzają się z tym, co dobre, nie chcą, myślę, by oni dla nich zabijali, to nie uczy niczego dobrego, a raczej budzi lęk.
zmianynaziemi.pl/(…)wegetarianizm-zostal-uznany-za-…

[tekst piosenki M.P. Jasnorzewska]
louve1.pinger.pl/m/11752787/Do-mięsożerców
***
Czas start. Zaczynam nowe życie.
Ja sama, bo dzieci zdecydują, gdy będą miały na to ochotę, żeby nie było, że zmuszam.